Architektura von Neumanna – to rodzaj architektury komputera, po raz pierwszy zaprezentowany w 1945 roku przez Johna von Neumanna stworzonej w oparciu o badania Johna W. Mauchly'ego i Johna Presper Eckerta.
Architektura von Neumanna polega na ścisłym podziale komputera na trzy podstawowe części:
- Procesor;
- Pamięć komputera;
- Urządzenia wejścia i wyjścia.
System komputerowy von Neumanna nie posiada oddzielnych pamięci do przechowywania danych i instrukcji. Instrukcje tak samo, jak dane są zakodowane w postaci liczb. Bez szczegółowej analizy programu ciężko jest określić czy konkretny obszar pamięci zawiera dane, czy instrukcje.
Model komputera wykorzystującego architekturę von Neumanna jest często nazywany przykładową maszyną cyfrową (PMC).